วันนี้หัวข้อที่ขึ้นไม่ใช่ SJ  แต่เป็นกลุ่มบอยแบนด์สุดเก๋าเจ้าของตำนาน

 

ด้วยความที่เป็นคนไม่ค่อยตามอะไรมากมาย อย่างเอสเจ ก็เพิ่งรู้จักได้แค่ปีเดียว

จนสุดท้ายน้องก็สามารถลากให้มาเป็นพันธมิตรเอลฟ์จนได้

ถึงจะเป็นเอลฟ์ก็ใช่ว่าจะไม่ฟังเพลงของศิลปินอื่นๆ (เกี่ยวไรกะเอลฟ์)

 

จนกระทั่งก่อนสงกรานต์ได้ 2-3 อาทิตย์ กำลังตีปีกอยู่ห้องคลอด

ได้คุยกับพี่ในแคมป์Eng คนหนึ่งเขาแนะนำให้ฟังเพลงคลายเครียด

ให้ฟังเพลงของชินฮวา แอบงงตอนแรก แล้วดันเข้าใจว่าพี่เขาจะดัน

ให้เราชอบวงนี้ด้วยรึเปล่า เพราะยังไงตอนนี้ก็ชอบเอสเจอยู่แล้ววงอื่นคงยาก

แต่ก็หาเพลงมาฟัง ไปรื้อๆ เพลงมาดูก่อน มีเพลง Once in a life time มันก็เพราะดี

เพราะฟังบ่อยๆ เลยหาเพลงอื่นๆ มาฟัง ก็ชอบอีกเพราะแนวเพลงมันฟังแล้วสบายจริงๆ

ติดหูง่ายดี ประทับใจเพลงแต่ยังไม่รู้จักนักร้อง (เวร) พี่เลยแนะนำให้เข้าเว็บของชินฮวา

ให้ไปobserve ดูสมาชิกในนั้น ชอบเอสเจจริงแต่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเข้าเว็บนี่

ประทับใจสมาชิกในบอร์ดนี้มาก ทุกคนเป็นชินฮวาชางโจที่เหนียวแน่นจริงๆ

แต่ที่ชอบมากเป็นการที่สนับสนุนให้ซื้อแผ่นแท้

 

ชอบวงนี้ตรงนี้ทุกคนทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องแยกวง แม้แอนดี้จะออกจากวงไปเรียน

ก็ยังรอจนแอนดี้กลับ ประทับใจโคตรๆ รู้สึกถึงความเหนียวแน่นระหว่างชินฮวากับชินฮวาชางโจมากๆ

 

วันนี้ที่ยกมาเขียนเพราะฟังเพลง첫사람 ของ เฮซองแล้วประทับใจมาก ประทับใจจนน้ำตาไหลเลย

ทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นคนไม่ชอบฟังเพลงช้า หรือแนวบัลลาดเท่าไหร่ และเป็นคนที่ไม่ค่อยมีอารมณ์ซึ้งง่ายเท่าไหร่

อาทิตย์สงกรานต์ RUN ออกพอดี เพลงนี้ตรงสเปคชอบมากๆ ฟังไม่เบื่อ เปิดRUN เสร็จต่อด้วยDon't Don

แถมด้วย  Twins  เพ้อไปแล้ว 555

 

ไม่ใช่ชินฮวา ชางโจ แต่ช่วยสนับสนุนจนกว่า เอริค กับ ดองวานจะออกมา ถึงตอนนั้น มินวู จอนจิน กับแอนดี้คงเข้าไปแล้ว

เห็นความพยายามของชินฮวาทุกคนแล้ว รู้สึกอยากจะช่วยสนับสนุนแต่คงทำอะไรได้ไม่มาก

แต่จะช่วยสนับสนุน แผ่นเพลงแทนล่ะกันนะ

                                                                             สู้ๆ นะ ชินฮวา& ชินฮวา ชางโจ 

 

 

 

http://shinhwathailand.com สำหรับคนรักชินฮวาค่ะ ของเขาดีจริงๆ

 

 เพิ่งนึกได้ถึงเหตุการณ์ต้องทำให้ตัวเองเกิดภาวะ

 

"เหวอแดก"

 

เหวอด้วยสรรพสิ่งที่คิดว่า บ้านนอกที่สุดในประเทศ

 

เหตุการณ์เกิดเมื่อคืนวันเสาร์ พอดีเป็นวันoff เลยได้พัก

 

เพื่อนเลยโทรหาตอน ตี 1 กว่า ๆ รับด้วยอาการเซ็งๆ (โทรมาตอนนอนทุกที)

 

แล้วดันโทรสายซ้อนเลยรวมสายซะเลย จะได้นอนไวๆ   คุยไปเกือบ 15 นาที

 

เพิ่งรู้ว่า คนที่โทรมา คือ วุฒิ กะ เจมส์ (เวร)   คุยเรื่องสัพเพเหระไปเรื่อยๆ

 

จนกระทั่ง

 

วุฒิ - เอม เมื่อกูไปหาหมอมาล่ะ

เอม - แล้วมึงไปทำไมล่ะ  เป็นไรมากป่ะ

วุฒิ - กูไม่รู้ว่า แต่หมอให้กู x ray ด้วยล่ะ แถมฟิล์มมันก็ออกมาแปลกๆ

เอม - แล้วเป็นไงบ้างล่ะ

วุฒิ - ฟิล์มมันแปลกๆ หมอบอกว่าฟิล์มผลมันออกมาเหลือแค่หัวใจกับปอดนอกนั้นมองไม่เห็นแล้ว

เอม - บ้าเปล่ามึง ทำไมได้แค่นี้ มึงฟังผิดเปล่า

วุฒิ - เปล่า หมอเขาบอกแบบนี้จริงๆ

เอม - ว่า?

วุฒิ - หมอบอกว่า ปอดน่ะเหลือไว้ต่อลมหายใจ ส่วนหัวใจน่ะเหลือไว้รักมึงต่อไป

เอม- ไอ้เชี่ย

 

(หมดไปกับก็อกแรก พระเจ้า โดนมุขเสี่ยวบรรลัยกับไอ้เด็กนรกเก็กขรึม)

 

ตอนแรกคิดว่าหมดไปแล้วเพราะเจอมุขแบบนี้ต้องระวังเป็นพิเศษ

ไอ้เจมส์เลยเล่นมั่ง

 

เจมส์ - เอม กูปวดท้องว่ะ เหมือนท้องอืดเลย

เอม - เมื่อเย็นมึงกินอะไร เข้าไปล่ะ

เจมส์ - กูไม่รู้ แต่ว่ากูก็กินไม่เยอะนะ แต่แม่งปวดท้องว่ะ

เอม - มึงนึกดีๆ สิ มึงกินอะไรไป 

เจมส์ - ก็กูไม่รู้ กูรู้แค่ว่า เหมือนมีอะไรไม่ยอมย่อยอยู่ในท้องกูอ่ะ

เอม - อะไรล่ะ

เจมส์ - ความรักของกูกับมึงไง ยังไม่ย่อยเลยเนี่ย

เอม - สัตว์ ไปตายซะ

 

 ตอนนั้นตี 2 ตื่นเต็มตา นึกไงถึงเล่นกันก็ไม่รู้แต่คิดว่าไอ้เจมส์น่าจะเป็นคนเริ่ม

พอวันต่อมาถามมันเรื่องนี้ มันบอกว่าคิดสด โอ้ว ไอ้น้องชาย พี่ประทับใจมาก

แต่วันหลังอย่าเล่น เห็นหน้ากันแล้วอยาก สกายคิก 

 

ที่กล้าเล่นกันแบบนี้เพราะเป็นเพื่อน(เกือบ)สนิทกัน ให้ไปเล่นกะคนอื่นก็ไม่เอา

 

 

สรุปคือ คืนนั้นนอนตี 3 ตอนเช้า เวรเช้าห้องคลอดอีก เพราะมุขเสี่ยวของมัน

เลยได้ทำคลอดเลย คริคริ

 

 

ไปล่ะ ง่วงนอน ช่วงนี้ขึ้นตึกยาว นอนวันละ ชั่วโมงเอง

24 ชั่วโมง  ขึ้นward ก็ 12 ชั่วโมงแล้ว เยี่ยมมารดาหลังคลอดอีก 3  ทำงานอีก 3 จิปาถะอีก 1ชั่วโมง

ที่เหลือคือเวลานอน

 

 

สุขสันต์วันปีใหม่ไทยค่า

 

 

 

วันนี้มาคุยเรื่องอะไรดีหว่า

 

อ้อ โปรเจ็ค เอสเจซี ล่ะกัน

 

SJC = Super Junior China

 

อืม องค์ประกอบหลักยังคงเป็น เอสเจ แถมมีตั้ง 5 คน

 

ใส่ส่วนผสมคือ เฮนรี่ และจูมฮยอก (ใครหว่า)

 

ที่สำคัญ

 

ป๋าฮันเป็นหัวหน้าวง

 

 

Anti ดีไหม???????

 

 

 

ถามตัวเอง ...เพื่ออะไรล่ะ 

 

 

ถ้ายอมรับโปรเจ็คนี้ เอสเจก็จะไม่ใช่วงถาวร ...

แล้วไง ถ้าไม่ยอมรับล่ะ ป๋าฮันจะรู้สึกยังไง ไม่แคร์หรอกนะเรื่องที่ว่าจะเพิ่มสมาชิกใหม่รึเปล่า

แต่สงสารป๋าฮัน คิดถึงตัวเองเวลาเป็นหัวหน้า ก็อยากทำสิ่งต่าง ๆให้ออกมาดี

ถึงเราจะไม่เคยหัวหน้ากลุ่มอะไร แต่เราก็เข้าใจ ว่ามันกดดันมากๆ

แอนตี้ไป เอสเอ็ม ก็ไม่เห็นจะปรับปรุงอะไร ซ้ำร้าย เอสเจเองต่างหากจะซวย

 

ตัวเราเองก็ไม่ใช่เอลฟ์ที่ดี แต่คิดว่าหนทางไหน ที่จะไม่ทำให้เอสเจลำบากใจ

ก็จะไม่ทำ ในเมื่อโปรเจ็คจีน มันตั้งขึ้นมาแล้ว เราต้านได้ไหม?

ซูมานก็ไม่เห็นจะแก้อะไรตรงไหน (ใจจริงก็แอบเซ็ง)

 

อยากให้ SJ Only 13 เพราะอะไร

 

 

เพราะ ไม่เคยนักร้องกลุ่มประเทศไหนมีมากกว่านี้อีกแล้ว

หูย ตอนแรกกว่าจะจำชื่อได้หมดปางตาย

พอเหอะ มีเพิ่มมาอีก เดี๋ยวก็ได้ร้องคนล่ะคำกันพอดี

 

โอ๊ย ปวดหัว เซ็ง เครียด อยากทำคลอด

 

ถึงเอสเจ จะเป็นโปรเจ็ค เราก็ยังสนับสนุนอยู่นะ 

ถึงจะไม่ใช่เอลฟ์จริงๆ แต่เป็นแฟนคลับมันต้องมั่นคง(เฟ่ย)

 

ปัจจุบัน w-inds. ก็ยังชอบอยู่เลย เรียวเฮ น่ารักนี่หว่า

 

เรื่องของเอสเจ ปล่อยให้ทางเอสเอ็ม จัดการเองล่ะกัน 

 

 

เพราะยังไงก็ยังชอบ Super Junior ต่อไป

 

ที่ว่ามาอาจเหมือนเห็นแก่ตัว แต่มันทำอะไรไม่ได้แล้ว

ยิ่งรักมาก อาจแสดงอารมณ์มาก 

ตอนนี้ไม่คิดอะไร ขอแค่มีSuper junior ต่อไป

ตอนนี้แอนตี้กันเรื่องนี้

 

ต่อไปทึกกี้กะเจ๊ไปเป็นทหารล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น

ไม่ลุกมาประท้วงกรมทหารกันเป็นขโยงเลยเหรอ

เหอๆ แค่คิดก็สยอง

 

 

edit @ 6 Apr 2008 11:51:36 by >< mako >

อ่า เซ็งหรือไม่เซ็งดี ตอนนี้ไม่คุยกับเพือนร่วมห้องนอนมา 5 วันแล้ว  ช่างเหอะ

เราจะไม่เริ่มพูดก่อน ถ้ารู้ตัวก็ควรจะฉีกปากตัวเองได้แล้ว  ถ้าไม่ผิดต่อให้ถูกตัดเพื่อนก็ไม่แคร์

ฟังดูรุนแรงแต่พูดจริงทำจริงจ้ะ ....

ถ้าเริ่มพูดก่อน ก็จะไม่สนใจเรื่องที่ผ่านมา แล้วปล่อยผ่านไป

 

 

 

 วันนี้หัวข้อยังคงไม่พ้นชีวิต Nurse Nurse อีกครั้ง

 

วันนี้ได้ทำคลอดครั้งแรกในชีวิต หลังจากที่ดูเพื่อนทำมาเกือบครึ่งคลาส

 

ได้ทำเอง รู้ซึ้ง มันสนุกมากๆ แม้จะไม่ดี แต่ก็ถือว่าไม่เลว

 

เป็นประสบการณ์ชีวิต ไว้รอทำใหม่อีกอาทิตย์หน้า ดีใจมากๆ 

 

เพื่อนบอกให้ขอเคสทำคลอด แต่เรากลับขอเคสประสบการณ์

 

ใจจริงอยากทำplan มากๆ เพราะกลัวงานมันโหลด ในช่วงท้ายๆ

 

รายละเอียดย่อยยังเก็บไม่ครบ แต่ไม่เป็นไร เรื่องพวกนี้ไม่ถือ

 

รับเด็ก แต่งเด็กมากกว่า 10 ครั้งแล้ว แต่ขอเคสจริงๆ แค่ 5 ครั้ง ครึ่งต่อครึ่ง

 

เสี่ยงต่อการเก็บในช่วงปิดเทอม แต่ก็ไม่เป็นไร

 

ไม่ได้ทำเพราะหวังคะแนน แต่ทำเพราะหวังประสบการณ์ ไม่ชอบที่จะทำอะไรแค่ครั้งสองครั้งแล้วจบสิ้น

 

จากเมื่อก่อนรับเด็ก แต่งเด็กรวมเกือบ ชั่วโมง กระตุ้นBreast feeding เกือบไม่ทัน แต่คราวนี้ 15 นาทีเสร็จ

 

ภูมิใจในความไวของตัวเอง ถ้าเกิน 20 นาที แม่ไม่ปลื้ม 

 

ถึงจะรับมากกว่า 10 ครั้ง ก็ไม่ Perfect ทั้ง 10 ครั้งหรอก มีผิดเล็ก ผิดน้อย ตลอด

 

พี่หมอเคยสอนว่า  "คนที่มองไม่เห็นความผิดพลาดของตัวเอง คือคนที่กำลังดูถูกตัวเอง"

 

อาจจะจริงๆ ก็ได้

 

เห็นคอมเม้นท์พี่อาซานะ บอกว่าเอมเข้มแข็ง ขอบคุณค่ะสำหรับกำลังใจและทุกๆคนที่เม้นท์ให้

 

แต่เอมไม่เข้มแข็งเลย ช่วงแรกๆ เอมร้องไห้ทุกวัน เครียดจนเป็นโรคซึมเศร้า

 ตอนม. 6 ก็พยายามฆ่าตัวตายมาหลายรอบ ตอนนี้รักษาด้วยการ couselling เท่านั้น

 เลือกที่จะไม่ใช้ยา (คนรักษาเลือก)  อาการเริ่มทรงตัว

 ถ้าไม่เกิดบ้าอะไรขึ้นมาก็ปกติทุกอย่าง 

 

คนที่ไม่เคยเจอภาวะนี้จะไม่รู้หรอกค่ะ  แต่เรื่องนั้นช่างมันเตอะ เพราะมันผ่านไปแล้ว

 

เรามันพวกหยิ่ง ยโส และทุกๆ อย่าง ทำงานร่วมกับคนอื่นไม่ค่อยได้

เพราะเป็นพวกจู้จี้ และขี้รำคาญ

อย่างนี้ รับใหม่ผู้คลอด คือเขามาตอน เจ็ดโมงครึ่งซึ่งเป็นหน้าที่ของเวรดึก

แล้วก็เข้าไปช่วย เปิดๆชาร์ตดู โอ้ว!!!! ยังไม่มีอะไรเลย อะไรวะเนี่ย เซ็ง

 พอส่งชาร์ตยังเขี่ย ย้ำ เขี่ย Nurse note ไม่เสร็จ ก็มีรับใหม่มาอีก

 โว้ย !!!! ต้องวิ่งไปรับใหม่ก่อน เลยส่งงานให้เพื่อนฝากเพื่อนทำชาร์ตต่อ

 คนนี้มาอายุ 15 ท้องแรก PV ปุ๊บ น้ำคร่ำ Thick mec ส่งผ่าตัดเลย

คนนี้ยังไม่ไป มาใหม่อีก อายุ 16 ปี  เง้อ เหนื่อยเด้ล่ะ

 

กำลังทำชาร์ตอยู่ เพื่อนเดินเข้ามา เข้าใจว่าคำพูดของเพื่อนมันคงสื่ออีกแบบนึง

แต่ตอนนั้นคนกำลังหงุดหงิด งานเยอะ ทำไม่ทัน  คือเพื่อนพูดว่า

 

"เอมทำไมไม่ยอมเขียนปัญหาให้เสร็จ"  สวนด้วยอารมณ์และโทสะ แต่พูดนิ่งๆปนอารมณ์นิดๆ

 

"ไม่ใช่ไม่ยอมเขียนแต่แกไม่เห็นเหรอไงว่าเขายังไม่รอดจากรับใหม่นี่เลย" 

 

เพื่อนก็เลยเงียบไป แล้วก็ดูชาร์ต แน่นอนว่าเกือบ complete แต่ก็มีลืมเติมวันที่

เรื่องนั้นมันจิ๊บจ๊อย พอชาร์ตเสร็จก้เลยพาเข้าห้องรอคลอด

จากนั้นเตียงที่รับใหม่ตอนเจ็ดโมงขึ้นก็ปวดท้องคลอด เลยขอพี่ทำคลอด

 (ก่อนทำคลอดก็ทำชาร์ตเรียบร้อย เก่งป่ะ)

 

 

5555555555555555555555555555555555555555

 

 

ก่งก๊ง สุดชีวิต ไม่ตื่นเต้นทำเรื่อยๆ แต่เกือบทำแม่ตกเลือด (บรรลัยเลยทีนี้)

พี่เลยให้ observe ครั้งประสบการณ์ได้แค่นี้ก็บุญแล้ว

มือไม่สั่น ไม่ตื่นเต้น ในหัวมีแต่ทบทวนกับทบทวน 

ที่สำคัญ ทำcontaminate กระจาย 55555+  (ยังกล้าขำอีก)

พี่ให้ดูพอเด็กออก ก็เลยรับเด็กแทน ผลการรับเด็กก็ไม่ค่อยเป็นที่หน้าพอใจ

เพราะแต่งเด็กไป 20 นาที  บุ่ยๆ 15 นาทีก็เกินพอแล้วสำหรับชะเอม คริคริ

 

คิดว่าปิดเทอมนี้คงอยู่ห้องคลอดต่อเพราะเก็บเคสไม่ครบ

แต่ก็ชอบนะ มีความสุขดี สุขในการทำงาน สุขที่ได้เรียนรู้

นอกห้องเรียน แต่ตัวเองก็ไม่มีความรู้ เพราะขี้เกียจ

 

 

ไปล่ะค่า

 

ขอให้สิ่งศักสิทธิ์คุ้มครองนะคะ

 

 

ปิดด้วยซีวอนหมายความว่าอย่างไร เปล่าหรอกแค่เปลี่ยนบรรยากาศ

 

 

 

วันนี้ขึ้นเวรบ่ายห้องคลอด ได้อยู่รับใหม่ 

 

สำหรับคนที่ไม่เข้าใจนะคะ ห้องคลอดจะมีแบ่งย่อย อีก 4 ห้อง คือ

 

ห้องรับใหม่  ห้องรอคลอด  ห้องคลอด และห้องรับเด็ก(ที่คลอดแล้ว)

 

พอเท้าเหยียบธรณีประตู ปุ๊บ!!!!  มีรับใหม่ปั๊บ (มันมากับดวง) โชคดีที่ไม่ต้องรับเพราะปากมดลูกยังไม่เปิด

 ระหว่างนั้นก็มีย้ายไปคลอด 2 ราย เพิ่งรับเวรได้ ครึ่งชั่วโมงเองนะ (อยากจะบ้า)

หลังจากที่ on monitor แล้วพบว่าไม่มีอะไรน่ากังวล ก็ให้กลับบ้าน   เท่านั้นแหละ

 

คนมันมากับดวง ... มีรับใหม่

 

 

เจ็บท้องตอน  เจ็ดโมงเช้า ไม่มีน้ำเดินไม่มีมูกเลือด เจ็บถี่ขึ้นเลยรับไว้ ตรวจภายในปากมดลูกเปิด 8 เซนฯ

ท้องสอง โอ้วเยเย่   ทำChart ตาแหกเลย ทำชาร์ตเสร็จทันครึ่งชั่วโมง บ่นอยากเบ่ง

เลยย้ายไปห้องคลอด ให้เพื่อนที่ห้องคลอดรับช่วงต่อ จากนั้นยังไม่มีรับใหม่

 เลยช่วยหมอดูเตียงหนึ่ง Tear Cx. คือ ปากมดลูกมันฉีกขาด (ไม่อยากจะแปลแหะ)

ปัญหาคือไม่ฉีกแค่นั้น แต่ฉีกชนิดตกเลือดเลยล่ะ ส่งจองเลือด จองFFP กันเกือบไม่ทัน

 

 

 

กำลังเครียดตรงนี้  ทันใดนั้น สวรรค์ก็เข้าข้าง (ซะที่ไหน)

 

 

มีรับใหม่อีก ต้องวิ่งจากห้องคลอดไปรับใหม่ ท้องสอง เจ็บครรภ์ตอน หกโมงเย็น เจ็บถี่ขึ้น

รับอีก ปากมดลูกเปิด 3 เซนฯ ชะล่าใจคงไม่รีบคลอด  เลยทำชาร์ตเรื่อยๆ มีโทรศัพท์มาอีก

Refer สองเคส Severe PIH กับ Previous c/s จะบ้าตาย

ทำชาร์ตไปได้จนเสร็จ หมอมาตรวจ เจาะถุง เจอ thin mec เจาะถุงน้ำได้ 5 นาทีย้ายเข้าห้องคลอด(อีกแล้ว)

ย้ายเสร็จกำลังจะกลับไปที่ห้อง อีกเตียงก็มาคลอด แล้วไม่มีคนรับเด็กเลยจะย้ายเด็กไป warmer ให้เพื่อน

พี่เห็นเลยรับเด็กเลย  (กรรม)

 

แต่งเด็กไปได้สักพัก พี่ที่ห้องรอคลอดมาหาถึงที่  (ต่อไปเป็นสถานการณ์จริงไม่อิงนิยาย)

 

พี่-   "น้องรับใหม่อยู่ไหน"

เอม-  "อยู่นี่ค่ะ"

 พี่- "ทำไมถึงรับเด็ก"

เอม- "คือ เพื่อนรับเด็กไม่ว่างค่ะ มีคลอดเตียงสองค่ะ หนูเลยช่วยรับค่ะ"

พี่- "แล้วเพื่อนห้องคลอดไปไหน"

เอม- "ทำสองชั่วโมงหลังคลอดค่ะ"

พี่- "รู้ไหมว่ามี refer"

เอม- "ทราบค่ะ"

พี่- "ทำไมไม่ทำหน้าที่ของเรา ไม่รู้จักหน้าที่ อยู่ห้องนี้ไปไม่ต้องโผล่หน้าไปห้องโน้น"

เอม - (สลด ช็อค อึ้ง สมองเสื่อม)

 

หันกลับไปแต่งเด็กต่อ รู้สึกตามัวๆ สักพักน้ำตาร่วงใส่พุงน้อง พยายามไม่ร้องไห้เพราะมันเป็นความผิดของเราจริงๆ

พอแต่งเด็กเสร็จจะมาทำชาร์ต พี่ที่ห้องรับเด็กก็ให้กลับไปที่ห้องรอคลอด  เท่านั้นแหละน้ำตาแตกเลย

ไม่กล้ากลับไป แต่สุดท้ายก็ต้องไปเพราะหน้าที่มันอยู่ตรงนั้น ก่อนไปหนีไปร้องในห้องน้ำก่อน

 พอกลับมา พี่เขาก็ทำเมินไม่สนใจ รู้สึกว่าแป้วมากๆ รู้สึกไร้ค่าสุดชีวิต แต่หลังจากโทรไปปรึกษาพี่

โดนปลอบปนด่า ทำให้ได้กำลังใจมา เลยตื๊อพี่ไปเรื่อยๆ

 

ตื๊อในที่นี้ คือ มีอะไรทำพยายามช่วย พยายามทำ ทำทุกอย่างที่ขวางหน้า จนสถานการณ์เริ่มดีขึ้น

พี่ให้เตรียมยา Pethidine กับ Dramamine หน้าเริ่มบาน ได้งานทำ

เพราะเป็นคนที่ลืมไว และไม่คิดมาก(รึเปล่า) ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นเรื่อยๆ

 

ไม่ชอบตัวเองตรงที่เป็นที่ sensitive โดนด่านิดด่าหน่อย มันก็บ่อน้ำแตกแล้ว

 

ถามตัวเองทำไมถึงร้องไห้

คำตอบคือ

 

รู้สึกผิดที่ทิ้งหน้าที่ตรงส่วนนั้นไป  เวลาทำงานจะเป็นคนที่จริงจังมากจนบางครั้งจริงจังจนเกินไป

ส่วนของตัวเองต้องทำให้ดี ห้ามมีข้อผิดพลาด ไม่ใช่ว่าจะต้องเฟอร์เฟ็คแต่งานตัวเองแค่นี้รับผิดชอบไม่ได้  จบไปแล้วจะรับผิดชอบใครได้  พอโดนแบบนี้มันเลยจี๊ด

ไม่ได้เปรียบห้องคลอดกับICU เพราะงานมันคนละแบบ

ขึ้นICU มีความสุขกว่า เพราะมีงานตลอด เป็นงานที่เข้าใจ เรื่องโรคก็เข้าใจง่ายกว่า

ไม่ถนัดห้องคลอด เอาง่ายๆ คือ มันชินมือแม้จะทำเยอะ แต่ความรู้สึกมันต่างกัน

 

 

แต่ทุกตึกที่ขึ้นมีเหมือนกันคือ  ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด

 

เพื่อนถามว่าทำยังไงจะขึ้น ICU แล้วไม่เครียดเหมือนเอม

 

คำตอบง่ายๆ คือ อะไรที่มันจะเจอก็ไม่ต้องเครียด เพราะยังไงก็ต้องเจอ

สนุกกับมันนี่แหละ คำตอบ คิดไว้ว่าวันๆนึง ฉันจะทำอะไร

วันนี้ขึ้น ICU อย่างน้อยต้องตอบความรู้พี่ได้บ้าง ทำEKG เป็น

ต้องดูเครื่องช่วยหายใจได้บ้าง

 

ขึ้นห้องคลอด ต้องรับใหม่ให้ได้ ต้องดูผู้รอคลอดให้ได้ ต้องได้เขียน Nurse Note ต้องได้รับเด็ก ถ้าไม่ได้ก็หาอะไรทำซะ

 

เป็นคนที่มากับดวง เพราะไปอยู่ห้องไหนห้องมีทุกเคส

ไปอยู่รับเด็ก วันนั้นก็มีเด็กให้รับ 4 เคส

ไปอยู่ห้องคลอด วันนั้นก็คลอดซะ 5 เคส

ไปอยู่ห้องรอคลอด ก็มาอยู่กันทุกเตียง

ไปอยู่รับใหม่ ก็มาให้รับตลอด หัวไม่วางหางไม่เว้น

 

อาจารย์บอกว่า งานได้ทำเยอะ จะได้เก่งๆ บ่นอุบเลย "หนูว่าหนูก็ได้ทำเยอะทุกวันนะคะ"

 

พี่ที่รับเด็กเห็นบ่อยจนพี่จำชื่อได้ ไม่ต้องถามว่าใครรับเด็ก แกใส่ชื่อเราไปเลย

 

ถึงจะโดนพี่ว่า พี่ตำหนิจนร้องไห้ จะให้โดนมากแค่ไหน สิ่งที่พี่ยื่นให้มันคือ ความหวังดี

 

 

จบชีวิตมีแค่นี้ ความรู้ไม่ค่อยมี ตอนนี้มีแต่ใจกับความอดทน

 

 

 

 

บ่นยาวแหะวันนี้   วิ่งไปซบอกเยเย่ ปลอบใจดีกว่า

 

 

เยเย่ - "ไม่เป็นไรนะ ของแบบนี้ต้องอดทน ไม่ต้องร้องไห้เพราะยังไงผมก็เป็นกำลังใจอยู่เสมอ"

 

มาโกะ - โกยน้ำตาไปเก็บ วิ่งไปซบ กำลังใจแบบนี้  ชอบ

 

 

ปล. ขอบคุณพี่บ้า ที่ทำให้คิดได้ล้มแล้วต้องลุกเดินต่อร้องได้แต่อย่าร้องเสียเปล่า

 

ขออีกนิด

วันนี้โดนหมอแกล้ง กำลังเช็ดหน้าให้คนคลอด หมอบ่นอยากกินโอวัลติน แล้วหันมาทางนี้

เอ๋อ เลย จะให้ซื้อให้หรือจะให้ชงให้ สักพักนึงหมอเขาก็หัวเราะ

มันยังไม่จบ ตอนหมอจะตรวจภายใน แกก็แกล้งอีก "น้องนักศึกพยาบาลค้า~~~~" แกเรียกประมาณ2รอบ

ไอ้เราก็นึกว่าจะมีอะไรสำคัญ เลยโผล่หน้าเข้าไป ทั้งๆเพื่อนต้องทำ หมอแกก็หันมายิ้มให้

"ไม่มีอะไรยังไม่ได้PV เรียกให้ตื่นเต้นเล่น"  แป่ว !!!

หมอคนนี้เป็นคนที่อารมณ์ร้ายที่สุดในตึกคลอดแล้ว เพื่อนไม่ค่อยชอบแก เพราะแกไม่ค่อยใส่ใจคนไข้

แต่สำหรับเราก็เฉยๆ เพราะแกงานเยอะ ถ้าวันไหนงานน้อย วันนั้นแกจะก่งก๊งสุดๆ 

 

 

ง่วงแล้วค่ะ บับบาย

 

edit @ 28 Mar 2008 02:48:27 by >< mako >

 

หายไปนาน เพราะต้องไปรับใช้ชาติ เย้ย เป็นงั้นไป

 

ขึ้น ICU แล้วมาห้องคลอด

 

รวนอย่างองค์   เก่งมาก

 

มีแต่คนทักว่า ทำงานเหมือนคนมีความสุข

 

เหรอ???

 

 

ไม่เคยสังเกต ตัวเอง รู้แต่ว่า ขึ้นมาทำงานก็ต้องทำ

 

ไม่ชอบว่างงาน มันเหมือนเป็นตัวเกะกะ

 

ประสบการณ์ต้องเรียนรู้ใช่ป่ะละ

 

เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ช่วงนี้น้ำหนักขึ้นอีกแล้ว

 

ลงไปหลายโลแล้วมันก็มาเยือนอีกรอบ แอบเซ็ง อุตส่าห์ลดปางตาย

 

มีรูปมายืนยัน

 หน้าตาที่ดูแล้วมันออกแนว abnormal

เจ้าของสโลแกน "ห้องน้ำมีไว้ถ่าย"

 

 

 

ส่วนไอ้ภาพต่อมานี่ทำใจหน่อยล่ะกัน

 

เพราะมันบวมมาก หน้านี่ คูชชิ่งสุดโลก

 

ข้างหลังป๋าชี้ให้ดูตัวประหลาด 5555

หน้าบาน หญ่ายยยยยยย มากมาย

 

เด็กหญิงแก้มแตก

รายงานตัว

 

 

 

กลับมาอัพแบบมึนๆ

อยากอ่านฟิคมากมายแต่ยังไม่มีเวลามากพอ

เฮ้อ เศร้าใจจริงๆ

 

 

โชคดีเน้อทุกคน

 

 

edit @ 26 Mar 2008 19:46:19 by >< mako >