SF Nobody

by mako_to (Emy_ผีน้อย)

คำเตือน อายุต่ำกว่า 15 ปี ควรใช้สมองในการฟิคนี้(ต้องใช้ด้วยเหรอ)

ค่ำคืนที่ชุ่มช่ำ ไปด้วยสายฝนที่ตกลงมาไม่ขาดสายพร้อมๆกับหยาดน้ำตาของหญิงสาวคนหนึ่ง

"ขอร้องล่ะคะ อย่าทิ้งหนูไว้คนเดียว" เสียงร่ำไห้ที่ไม่เคยจะมีผู้ใดได้ยินร่างกายที่สั่นเทิ้มอยู่ภายใต้

ผ้าห่มผืนใหญ่ก็ไม่สามารถช่วยบรรเทาความหนาวให้กับตัวเอง

"ใครก็ได้ ช่วยพาหนูไปจากที่นี้ที ขอร้อง  อึก..." หญิงสาวยังคงคร่ำครวญจิตใจที่หม่นหมองไม่ต่าง

กับสภาพอากาศในวินาทีนั้น  นิ้วทั้งสิบนิ้วจิกเข้าหาผิวหนังบริเวณท่อนแขนก่อนข่มเสียงสะอื้น

~~~~  ครืน  ~~~~~ 

!!!!!!!!!!! เปรี้ยง!!!!!!!!!!

เสียงคำรามจากท้องฟ้าภายนอก ทำให้หญิงสาวจิกแขนตัวเองหนักขึ้นจนเริ่มมีเลือดซึม

"ขอร้องล่ะคะ ใครก็ได้พาหนูไปจากโลกนี้ที" หญิงสาวพูดซ้ำอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นที่ตัวโต๊ะเขียนหนังสือ

มองคัตเตอร์ที่คมด้วยสายตาที่ว่างเปล่าพร้อมรอยยิ้มที่ไม่มีความหมาย

------------- กึ้ด กึ้ด กึ้ด -------------  ใบมีดที่แสนคมสะท้อนอยู่ตรงหน้าของเธอ

"ถ้าไม่มีใครพาไป หนูไปเองก็ได้" หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตาก่อนภาพเหตุการณ์ต่างๆจะย้อนกลับเข้ามาใน

ความทรงจำของเธอ ปลายมีดจ่อที่หน้าอกข้างซ้าย

ครั้งเดียวที่ขั้วหัวใจ

แล้วจะได้จากโลกนี้ไปตลอดกาล

สู่โลกใหม่ที่ไร้เมฆฝน

............................................................

.................................................

.................................

ลาก่อน

!!!!!!!! ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด !!!!!!!!!!!!!!! เสียงนาฬิกาปลุกบ่งบอกเวลาตื่นนอน

"ชิบหายแล้ว พ่อจะตื่นแล้วเหรอเนี่ย กำลังมันส์เลยหนังเนี่ย" หญิงสาวตัวกลมกุลีกุจอปิดทีวีก่อนย่องขึ้นห้องนอน

"ทีนี้ก็ไม่รู้ตอนจบเลย เสียดายจริงๆ" บ่นนิดๆก่อนปิดประตูห้องนอนเบาๆ "ได้นอนแค่ชั่วโมงครึ่งเองเหรอ"

ร่างกลมเหลือบมองนาฬิกาที่บอกเวลาว่า 05.00 น.ทิ้งตัวลงที่นอนก่อนได้ยินเสียงประตูห้องอีกฝากนึงเปิดออกพร้อมเสียงย่ำเท้าหนักลงบันได

ถอนหายอย่างโล่งอกก่อนเข้าสู่ห้วงนิทรา

"สงสารผู้หญิงคนนั้นจริงๆ"

-------------------------------------------------------- จบ แล้ว ค่า ----------------------------------------------

คุยกันหน่อย

ฟิคระบายความเครียด ตอนนี้เวลานี้ กำลังปั่นแฟ้มชมรมอย่างหนัก

พร้อมฟังเพลง So I อยู่ เลยได้อารมณ์อย่างแต่งฟิคเศร้าๆ (มั้ง)

ตอนสุดท้ายหักมุมดีไหมเอ่ย

ช่วงแรกๆ อยากให้พิจารณากันสักนิดเพราะเนื้อหามัน หม่นหมองสุดขีด

การฆ่าตัวตาย ขอร้องล่ะคะ วินาทีนั้นช่วยมีอะไรมาฉุกคิดจิตสำนึกหน่อยเนาะ

เหตุผลของคนฆ่าตัวตายน่ะ มีไม่มากหรอก

ถ้าไม่ต้องการเรียกร้องความสนใจ ก็ คิดว่าตัวเองไม่มีค่า

อันหลังนี้สำคัญนะคะ เพราะถ้าทำครั้งแรกรอด โอกาสฆ่าตัวตายครั้งต่อไปสูง

ทำไมถึงรู้ ไม่ใช่เพราะเรียนพยาบาลหรอก (ตอนปี2 ก็มีอาการได้ข่าว)

แต่ เพราะเคยเครียด เครียด เก็บทุกอย่างแต่ไม่เคยระบาย สุดท้าย

ก็กลายเป็นโรคซึมเศร้า ใน1 ปี เคยคิดจะลาโลกถึง 3 ครั้ง

แต่ปัจจุบันมันจะลาโลกเพราะภูมิแพ้กับอาการตันของหลอดลม

ถ้าถามว่ามันหายไปไหม คำตอบคือไม่หายหรอก แต่คิดได้มากกว่า

ข้อมูลพวกนี้ไม่ได้ปิดบังอะไรเพราะคิดว่า การที่ตัวเองผ่านวิกฤตตรงนี้ได้

ก็นับว่าเก่งมากๆ (เกือบเอาประวัติไปไว้จิตเวชอีกต่างหาก)

สรุปเป็นฟิคสะท้อนตัวเอง ใช่ที่ไหนเล่า ว๊ากกกกกกกกกกก ตี3 แล้ว งานชมรมยังไม่เสร็จ ตายแน่ๆ

ไปแล้วนะคะ รักทุกคนน้า

คิดถึง เยเย่ ใจแทบขาด อาทิตย์นี้เวรดึก วันนี้มีประชุมคณะกรรมการประกันคุณภาพร่วมด้วยประธานชมรม

เย่จ๋า เขาคิดถึงนะตัวเองอย่าไปแอบวายกะใครล่ะ