เมื่อวาน ไปงานราตรีสีส้ม มา สำหรับรับพยาบาลน้องใหม่

 

ราตรีสีส้ม

 

เขาเน้นให้แต่งสีส้ม

 

 

แต่เรา  "สีชมพู" แรดกว่าใคร อ่า ฮ้า ฮ่า

 

อาหารก็โต๊ะจีน อันนี้ผ่านๆ ไป

 

พอถึงช่วงที่น้องรายงานตัวเท่านั้นแหละ น้องมาทั้ง 18 คน

 

อยู่อายุรกรรมชาย 5 คน ฮา ไหมล่ะ

 

คนแรกแนะนำตัว อยู่ ตึกเด็กตบมือกันเปาะแปะ มากๆ

 

พอคนที่ 3 บอกว่าอยู่ Med ชาย เท่านั้นแหละ  เสียงเฮยิ่งกว่าเชียร์บอลโลกอีก

 

คนอื่นๆ เขามองประมานแรง ได้อีกนะ ไอ้ตึกนี้....เรื่องจริงอย่าได้แคร์สื่อ

 

 

จากนั้นก็เข้าสู่การร้องเพลง... ร้องกันเข้าไป เพลงมันส์ ก็นั่งโยก

 

นานๆ เข้า แพทย์สต๊าฟ ของแผนกศัลย์มาร้องเพลง คนบ้านเดียวกัน

 

ทุกคนกรี๊ดกระจาย ประหนึ่งดาราดัง

 

 

 

จากนั้นก็มีมารสี่ตัวลุกมาจัดเก้าอี้ ที่เกะกะด้านหลังออกเพื่อ...............

 

 

 

เป็นแดนเซอร์ ไม่ใช่หมอพวกเราไม่ทำนะคะ

 

 

แดนเซอร์กิตติมศักดิ์ประกอบด้วย

พี่กอล์ฟ (ICU) พี่จ๋า พี่ตุ้ม และเอม จาก อายุกรรมชาย พอเริ่มเต้นเท่านั้นแหละคนก็เริ่มหัวเราะกันใหญ่

หัวเราะใครถ้าไม่ใช่พี่จ๋ากับพี่กอล์ฟ แรงได้ใจ หมอแกก็ร้องของแกอยู่ดีๆ พอหันมาเจอตัวประหลาดทั้งสี่

แกขำจนร้องต่อไม่ได้เลย

 

 

เพลินจนลืมว่ารับน้อง หรือเลี้ยงพี่ มันแรงแบบไม่แคร์สื่อจริงๆ 

 

เต้นจนเหนื่อย แต่คุ้ม คนละร้อยแน่ะ กว๊ากฮ่าฮ่า

 

 

 

งานหน้าฮา กระจาย รับรอง

 

งานและพยาบาล

 

 

พยาบาลตัวน้อยด้อยความรู้

อยากจะอยู่wardใดให้ศึกษา

พฤษภาเทิร์นตึกครบหมดเวลา

เป็นอันว่าอยู่ Med ชาย ตายแน่กู

 

เรียน4ปีมีความรู้แค่หางอึ่ง

จะให้ใครพึ่งพาได้ก็ไม่รู้

ประสบการ์ณจากMedชายลองหาดู

พอไปอยู่วันแรกก็ปั๊มเลย

 

งานก็หนักยอดก็มากอย่างล้นหลาม

อยากจะดามซัพพอตเตอร์ไว้ที่หลัง

8ชั่วโมงเดินกันมากเดินกันจริงเดินกันจัง

ญาติก็ยังจะมาตามรำคาญใจ

 

ส่งยิ้มหวานบอกญาติว่าอีกสักเดี๋ยว

เผลอแป๊บเดียวโดนใบคาร์มาถึงหอ

เจอแบบนี้เป็นใครก็หน้างอ

บอกว่ารอสักเดี๋ยวผิดหรือไง

 

บอกไปแล้วว่าผู้ป่วยน่ะมีเยอะ

ก็ขอเถอะรอสักนิดคิดบ้างไหม

พยาบาลที่ทำงานมีหัวใจ

เหนื่อยแทบตายก็ไม่ได้อะไรดี

 

เป็นแบบนี้ใครใครก็อยากออก

แต่ที่บอกเล่ามาอย่ารำคาญ

เป็นเพียงแค่เสียงโอดครวญให้สงสาร

คงอีกนานกว่าคิดไปจากMed ชาย

 

ขออีกนิดจะจบแล้วกลอนบทนี้

และขอทีคุณหมอขาช่วยสงสาร

ช่วงมาราวโปรดมาเช้ามาเร็วและอย่านาน

เคยพบพานแต่เที่ยงวันยันเที่ยงคืน

 

กลอนบทนี้เช่วยอ่านให้ตลก

อย่าปลงตกกับชีวิตดับสังขาร

มีเวลาอยู่Medชายไปอีกนาน

แล้วพบพานกันใหม่สวัสดี

 

 

วันๆ ไม่ทำอะไร นอกจาก

 

 

ทำงาน กลับบ้าน  ไปทำงานกลับบ้าน

 

ชีวิตช่างเฉื่อยแฉะจริงๆ

 

 

 

 

แต่ไอ้ความเฉื่อยแฉะนี่แหละ

 

 

 

ทำเอาแย่

 

 

 

 

คราวหน้าจะไม่ประมาทแล้ว

 

 

 

เรื่องของคนตาย ล้อกันเล่นไม่ได้จริงๆ

 

เพิ่งเข้าใจความรู้สึกของคนที่เป็นพ่อแม่

 

ไม่ว่าลูกทำผิดร้ายแรงแค่ไหน  ตัวเองก็พร้อมอภัยให้เสมอ

 

นี่แหละ ความเป็นพ่อแม่

 

 

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรา

 

 

สามวันแล้วที่หมาที่บ้านหายไปจากบ้าน

มันไม่ได้หายไป มันไปอยู่บ้านคนอื่น ที่อยู่ในละแวกบ้านเดียวกัน

วันนี้มันออกมาที่ถนน เห็นมันพอดี เรียกมันกลับบ้าน

มันก็ยังวิ่งเข้ามาหา แต่มาได้แค่ครึ่งทางมันก็หยุดแล้ววิ่งกลับไป

 

 

สิ่งที่เราทำได้ก็แค่เรียกมัน และยืนรอ

 

สุดท้ายมันก็ไม่มา

 

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้ทำได้แค่รอ

 

รอว่าสักวันมันจะกลับมา

 

 

อยากจะกอด อยากเล่นกับมัน

 

อยากเห็นมันดีใจกระโดดใส่เวลากลับจากทำงาน

 

แม้หมาที่บ้านจะเยอะแต่เราก็รักมันเท่ากันทุกตัว

 

 

 

จับตายหัวใจ ยัยตัวร้าย  

   

เป็นนิยายสั้นที่ปัจจุบันยังไม่คิดจะคิดจะแต่งให้จบ

  

เริ่มตั้งแต่เรียนอยู่ม. 6  ปัจจุบันทำงานได้ปีนึงล่ะ 

    

ชื่อเรื่องก็น่ากลัว  แต่ชื่อตัวละคร

     

น่ากลัวยิ่งกว่า

    

พระเอกชื่อ เฮโรอีน  เป็นลูกครึ่งมาจากต่างประเทศ

 

นางเอกชื่อ  กัญชา  เป็นสาวชาวเหนือ 

  

ที่สำคัญคือ  เรื่องนี้ไม่มีตัวโกง  เพราะอะไร  อย่าถาม

 

แค่ชื่อตัวละครมันก็ชวนติดคุกตั้งแต่พระเอกแล้ว   

ตัวละครอื่นก็ไม่ต้องพูดถึง

น้องพระเอกชื่อ  มอร์ฟีน  น้องนางเอก ชื่อฝิ่น   

คนอื่นๆ ก็  โคเคน,แอมเฟตามีน,ไอซ์,คาเฟอีน,พาราควอด,คาบาเมด,นิโคติน,แอลกอฮอล์ ฯลฯ

 

 

 

เนื้อเรื่องนี่    หลุดโลกสุดยอดไม่ได้เข้ากับชื่อเรื่องสักนิด

 

เฮโรอีนเป็นคนหลบหนีเข้าประเทศโดยนำของอย่างนึงมาด้วย  จนหนีมาเจอกัญชาแล้วเหตุการณ์ซวยก็เกิดบังเกิดขึ้น  ของที่นำเข้ามาได้ไปอยู่ที่กัญชา ทำให้ผู้ร้าย(รึเปล่า) เบนเข็มไปที่กัญชา  เมื่อตัวเองต้องลงเรือลำเดียวกับเฮโรอีน  เธอจึง(จำเป็น)ต้องตามหาเขาให้พบ โดยใช้ที่อยู่บนกระดาษห่อของเป็นตัวนำทาง

  

เรื่องราวจะเป็นอย่างไร   ไม่ต้องติดตามตอนต่อไป

   

เพราะกูไม่แต่ง

   

จบ

    

อย่าถามว่าเมิงแต่ง(ห่า)อะไรลงไป   หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน

  

ปัจจุบันจะให้มอร์ฟีนออก มันก็ยังไม่มีบทเลย งืมๆ

   

ช่างมันเถอะ ช่วงนี้อากาศไม่ดีก็ขอให้รักษาสุขภาพกันนะคะ

 

 

 

 

 

 

ทำงาน 16 ชั่วโมงด้วยความเคร่งเครียด 

 

เจาะเลือด เปลี่ยนIV ฉีดยา ทำแผล  บลาบลาบลา

 

ตกบ่าย วัดไข้ จับชีพจร นับหายใจ วัดความดัน เจาะน้ำตาล  

ก็ทำต่อไปโดยไม่ได้คิดอะไร

 

 

 

 

จนกระทั่งมานั่งเรียงข้อมูลเพื่อChart   ข้อมูลจะลงตามที่จด

คือไข้(T)39   ชีพจร(P)  80     หายใจ(R)   27 ความดัน(BP)  100/69  

 และน้ำตาล (DTX) L   แปลจากเครื่องคือ ต่ำมากวัดไม่ได้

 

 

เห็นจากตัวเลขแล้ว  อืม    ผู้ป่วยคนนี้บ้ารีบอร์นป่ะว่ะ

T เป็นเรียวเฮย์   

P เป็นยามาโมโตะ

R (รีบอร์น) <<< อันนี้ไม่เกี่ยว 27 เป็นซึนะได้อีก

BP 100/69 ใครเป็นแม่ยกคู่นี้บ้างวะคะเนี่ย เบียกะมุคุโร่มาเอง

DTX  L คุณแรมโบ้ก็มา

 

 

 

นั่งขำอยู่คนเดียว พี่ถามเป็นบ้าไปแล้วเหรอ

ไม่ได้บ้าแต่เกือบค่ะ มันนั่งคิดบ้าๆ ในช่วงทำงานเครียดๆ           

 

 

ไร้สาระปานกลางถึงมากที่สุด

 

แต่เป็นวิธีคลายเครียดที่ดีที่สุดในตอนนั้นแล้ว

 

 

 

โอกาสหน้าเจอกันใหม่ค่า